Het was niet mijn dag.

Zo zijn we vorige week op school belandt bij de module Kraamzorg.

Dat vond ik vorige week echt fantastisch…samen met mijn goede vriendin/collega/klasgenoot.

We willen allebei zwanger raken; ik via MMM en zij op de ‘normale’ manier.

Niet wetende dat er in 1 week tijd zoveel zou veranderen.

Wilde eigenlijk een docente spreken over hoe en wat ik er mee aan moet en of er nog hoop is voor mij en Kippie.

Helaas bleek ze zelf ernstig ziek te zijn en zelfs in het ziekenhuis te liggen met een hersenvliesontsteking. Ze heeft 3 kinderen.

Ik vind het zo erg.

Mijn studieloopbaan begeleider bleek ook al ziek te zijn en werd vervangen door iemand die het menselijke lichaam zo goed uit zijn hoofd blijkt te kennen dat hij totaal geen boek nodig heeft als geheugensteuntje.

Hem heb ik wel wat vragen gesteld en volgens hem is IVF nog wel mogelijk zolang ik zelf voor mijn ‘ongekookte eitje’ zorg.

Dubbel…dubbel…en nog een dubbel allemaal.

Moest eigenlijk een presentatie houden over ‘het opmaken van een babybedje’ en ‘het vouwen van een luier’ (echt er zijn mensen die het nog steeds gebruiken; bijv. bij Pamper allergie).

Heb met de docent gesproken en verteld dat ik dat momenteel even niet trek.

Waarop hij zijn spijt betuigde, me nog een paar aanmoedigende woorden toesprak, met me meeliep naar de deur en ondertussen een troostende aai over mijn bol gaf.

Het is een prachtvent…echt waar. Ik ken hem al sinds mijn 1e jaar (zit nu in mijn 3e).

Hij had het over ‘het een plekje proberen te geven’.

Helaas ben ik nog niet in die fase beland.

Ik hang nog tussen ‘verdriet’ en ‘kwaad’ in.

‘Spanning’ mag daar ook nog wel bij.

Ik leef in ‘spanning’ omdat ik niet weet wat me te gebeuren staat (durf niet zo goed te Googlen; bang dat de aarde dan zwart wordt).

Ik heb werkelijk geen idee.

Ik kan niet anders als wachten…en wachten…maar vooral…wachten.